Monthly Archives: luty 2023

Lat nie ubywa, ubywa sił, witalności i zdrowia. Psychicznego również.
Dzieci dorastają, pojawiają się wnuki, emerytura, samotność, brak obowiązków, natłoku pracy, a wraz z tym wszystkim brak poczucia bycia potrzebnym. Tak jednak nie musi być. Starość to proces nieunikniony, jednak w przypadku depresji to nie ona, sama w sobie, jest przyczyną. Kłopoty ze zdrowiem, również psychicznym mają ludzie w każdym wieku.

Przyczyny i objawy depresji seniora

Samopoczucie osób starszych jest zależne od wielu czynników. Wielu więcej, niż gdy jesteśmy młodzi. Mając energię, witalność, marzenia do spełnienia i cele do osiągnięcia, dostajemy skrzydeł, to nas nakręca. Z wiekiem nabywamy doświadczenia, które nie zawsze jest pozytywnym bagażem, bywa ciężarem. Przez całe życie pracujemy, działamy, dążymy do czegoś, a potem przychodzi moment, w którym już wszystko mamy, a to, czego nie mamy, uznajemy za nieosiągalne w tym wieku. Przestaje nam się chcieć.

Wraz z wiekiem zauważyć możemy mniejszą odporność na stres, na choroby, trudniejsze stają się procesy adaptacji, coraz częściej i mocniej zmagamy się z czynnościami, do których wykonania wcześniej nie potrzebowaliśmy zbyt wiele energii. Innymi słowy, zmniejsza się sprawność fizyczna, wytrzymałość, odporność.

Osoby starsze czują się mniej potrzebne. Posiadanie w życiu tego „istniejemy po coś” jest machiną napędzającą wszystko, co robimy. Niestety depresja dotyka osoby, które mimo chęci, marzeń i celów w życiu, znalazły się w sytuacji, która skutecznie uniemożliwia im radość z życia. I nagle okazuje się, że nie radzimy sobie z tym, nie wiemy jak mamy się zachować, co zrobić, przestajemy patrzeć na życie przez różowe okulary, noce stają się bezsenne, a my nie mamy ochoty wstać rano z łóżka.

Osoby starsze przechodzą na emeryturę, mieszkają najczęściej samotnie, a nawet jeśli nie, to i tak większość czasu są same (dzieci w pracy, wnuki w szkole, znajomych została garstka, a jedyna sąsiadka właśnie nie ma czasu). Emerytura to też ograniczone środki finansowe, to mniej rozrywek, mniej pozytywnych bodźców. I pojawia się coś nowego- przestaje nam się chcieć, jedzenie przestaje być smaczne, niby gotujemy w niedzielę, bo będzie rodzina, ale w poniedziałek już jest smutno.

Do tego dochodzi stan zdrowia, cholesterol i ciśnienie szybują w górę, boli kolano, przebyta niedawno operacja uniemożliwia dotychczasowe funkcjonowanie, a proces rekonwalescencji, zwłaszcza u starszych osób jest dłuższy i trudniejszy. Nie trzeba rano wstać, zadbać o wygląd i iść do pracy. Trzeba kupić leki, zrobić zakupy- czyli życie zmusza nas do monotonii, pozbawiając sił i pozostawiając daleko za sobą pozytywne emocje.

Inflacja, pandemia, wojna, to dzisiejsze problemy świata, które dotykają jednostkę. Nie radzą sobie z nimi czasem najwięksi twardziele, a co dopiero osoby starsze? Starsi ludzie są słabsi fizycznie, delikatniejsi, często po traumatycznych przeżyciach (śmierć ukochanej osoby), przebyte choroby (operacja, pobyt w szpitalu) i gdy pozbieramy to wszystko razem, to okazuje się to przytłaczające.

Rozmawiając z seniorami, często można odnieść wrażenie, że mają już dość wszystkiego. Bez względu na stan fizyczny czy majątkowy, czas jest okrutnym sędzią. Mimo że w przypadku osób, które mają cel, mają zajęcie, rozrywkę, potrafią się cieszyć i dalej przeć do przodu, bo mają chęci, ryzyko depresji nadal wisi nad ich głowami, bo jest związane nie tylko z otoczeniem czy podejściem do siebie, ale niestety także i z wiekiem.

Gdyby zaszufladkować depresję: osoby młodsze mają częściej zaburzenia psychiczne, seniorzy objawy somatyczne. Nie szufladkujmy, ale popatrzmy na to, co się dzieje, na typowe objawy depresji starczej:

– problemy ze snem (bezsenność albo nadmierna senność)

– zaburzenia odżywiania, utrata masy ciała, brak apetytu, zaparcia

– bóle głowy, obniżona aktywność fizyczna,

– wahania i zmienność nastroju (gorsze samopoczucie po obudzeniu), 

– płaczliwość.

Szacuje się, że przekraczając magiczną cyfrę 65 lat, ryzyko depresji obejmuje 30% osób.

Więcej o przyczynach, objawach i stopniach nasilenia depresji przeczytasz w naszym artykule na Blogu, klikając TUTAJ.

Kliniczny obraz depresji osób starszych

Z wiekiem ludzkie ciało zaczyna słabnąć, pojawiają się choroby, a niedomaganie fizyczne łączy się często z urazami (np. złamaniami). Taki stan rzeczy, nie tylko może nasilać objawy depresji, ale jej występowanie utrudnia również leczenie schorzeń, np. udaru mózgu, nowotworów czy innych, ciężkich chorób.

Mózg jest nieodłącznie związany z ciałem, a co za tym idzie, sposób myślenia ma wpływ na emocje, te z kolei na ciało (i odwrotnie). To naczynia połączone, które wyjaśniają dość trywialny slogan “śmiech to zdrowie”. Nasze samopoczucie, chęci, wiara, praca nad emocjami, mogą mieć zasadniczy wpływ na zdrowie fizyczne i odwrotnie. W przypadku zaburzeń, zwłaszcza w chorobach somatycznych, zdrowie osoby starszej jest uzależnione od zespołu czynników, na które sami mamy wpływ, a te z kolei oddziaływają na nasze ciało i umysł.

Dlatego szalenie ważne jest, aby osoby w podeszłym wieku czynnie uczestniczyły w życiu społecznym, towarzyskim, czy artystycznym. Wiek nie jest wyznacznikiem tego, co możemy robić. Mieć pasje, zainteresowania, obowiązki czy choćby regularne oddawanie się przyjemnościom połączonym ze zdrowym trybem życia: spacery, słuchanie muzyki, czytanie książek, uprawianie ogródka, haftowanie i inne, które wcale nie muszą być związane z doświadczeniem czy wiedzą. Jeśli sami nie jesteśmy w stanie znaleźć sobie zajęć, które pochłoną nasz umysł, a przy okazji dodadzą ruchu, zatrzymają stagnację ciała, możemy skorzystać z ofert dla seniorów w domach kultury, organizacjach dla seniorów czy wszelkiego rodzaju publicznie dostępnych miejscach, w których możemy odkryć nowe pasje. Polecamy tu, modny w ostatnich latach, Uniwersytet Trzeciego Wieku.

Depresja to zaburzenia emocjonalne idące w parze z objawami somatycznymi (często nasilają je). Obniża nastrój i aktywność, powoduje lęki. Depresja starcza wpływa negatywnie na jakość życia, utrudnia leczenie chorób fizycznych oraz życia społecznego. W przypadku osób starszych należy zwrócić uwagę na objawy:

• szybsze męczenie się
• porzucenie zainteresowań, pasji
• obniżoną aktywność
• pogorszony nastój
• poczucie winy (nieuzasadnione racjonalnie)
• trudności z koncentracją i skupieniem uwagi
• zaburzenia snu
• zmiana wagi ciała, pogorszenie apetytu
• obniżona samoocena, brak wiary we własne możliwości
• spadek aktywności fizycznej (psychoruchowej)

Jak pomóc osobie starszej z depresją?

Choroby osób starszych są naturalnym procesem, jednak poznanie i w miarę możliwości, wyeliminowanie czynników ryzyka depresji, a co najważniejsze, podjęcie w odpowiednim momencie leczenia, pozwoli seniorowi funkcjonować sprawnie. O tyle, o ile czasem trudno uniknąć przyczyn depresji wieku podeszłego, o tyle można wspomóc swoje zdrowie nie tylko poprzez przyjmowanie leków, ale również poprzez podjęcie działania. To, co robimy, wpływa bowiem bezpośrednio, nie tylko na stan psychiczny, na emocje, ale również na stan fizyczny.

Są one nierozłączne, nasz umysł i ciało.

W tym miejscu moglibyśmy napisać poradnik, spis pomysłów, technik radzenia sobie ze stresem, listę czynności, które mogą pomóc w uniknięciu zaburzeń depresyjnych. Jednak najistotniejsze jest rozpoznanie depresji, podjęcie działania, W razie konieczności niezbędne jest również leczenie, bo choroby osób w wieku podeszłym są związane z ich sposobem życia i nie występują zawsze, tylko dlatego, że przekroczona została magiczna granica wieku.

Jeśli czujesz, że coś jest nie tak, że jest gorzej, że masz depresję albo widzisz ją u swojej mamy, babci czy nawet sąsiadki, zwłaszcza tej samotnej — zareaguj. Zaniechanie, pozostawienie osoby w podeszłym wieku bez pomocy, to najgorsze co można zrobić. Choroby somatyczne mogą nie być skojarzone z depresją, dolegliwości zwyczajnie będą zrzucane na karb wieku, lekceważone, a co za tym idzie, depresja może się pogłębiać, powodować kolejne problemy ze zdrowiem, a nawet prowadzić do tragicznych w skutkach działań, do samobójstwa.

Osobę starszą należy nie tylko otoczyć opieką, ale przede wszystkim skierować na leczenie. Jeśli widzimy objawy depresji, możemy pomóc jej sami w zakresie życia codziennego, jednak w zakresie leczenia, niezbędna będzie pomoc lekarza psychiatry lub terapia czy spotkania z psychologiem.

Więcej o leczeniu depresji dowiesz się z artykułu na naszym Blogu “Leczenie depresji”.

Czynniki ryzyka depresji u osób starszych

Mogą wydawać się banalne i niestety często są niezauważone, jako problem schorzenia psychicznego. Wiążą się bowiem ze stereotypami, na które nie zwracamy uwagi. Ich zauważenie, a zwłaszcza wiedza (podstawowa, niemedyczna) mogą nie tylko obniżyć ryzyko zachorowania, ale również wspomóc leczenie. Poza współistniejącymi chorobami należy zwrócić szczególną uwagę na:

• kłopoty ze słuchem
• poziom wykształcenia (im wyższy, tym ryzyko zachorowania staje się niższe)
• samotność
• brak opieki
• stan finansowy
• śmierć partnera
• osłabienie sprawności fizycznej (psychoruchowej)
• zmiana miejsca zamieszkania.

Test na depresję

Jeśli podejrzewasz u siebie lub u bliskiej Ci osoby depresję starczą, wykonaj prosty test online i sprawdź, czy potrzebna jest interwencja specjalisty.

Test Geriatryczna skala oceny depresji (Geriatric Depression Scale – GDS) znajdziesz pod tym linkiem:

TEST NA DEPRESJĘ OSÓB STARSZYCH

Jest to  proste i rzetelne narzędzie, pozwalające na rozpoznanie natężenia depresji u osób starszych, to jest po 65. roku życia.

Wypełnienie tego testu pomaga w kwestii diagnostyki, jednak otrzymany wynik nie jest równoznaczny z postawieniem diagnozy. W przypadku otrzymania wysokiego wyniku, warto skonsultować się z psychiatrą, psychologiem bądź lekarzem rodzinnym.

Leczenie

Depresja, bez względu na wiek pacjenta, jest leczona podobnie. Jest to farmakoterapia i w razie konieczności wsparcie psychoterapeutyczne, które zleca lekarz psychiatra. W przypadku pojawienia się objawów depresji starczej im szybciej je zauważymy i poddamy diagnozie specjalistycznej, tym łatwiej będzie się nam z nią uporać.

Psychoterapia opiera się nie tylko na dostrzeżeniu problemu w sobie czy w otoczeniu (nie zawsze są to oczywiste powody), ale także na wskazaniu jak sobie z nimi poradzić, jak ich unikać, jak zmieniać nastrój czy też jak zapobiegać pojawianiu się.

Więcej o leczeniu depresji dowiesz się z artykułu na naszym Blogu “Leczenie depresji”.

Na myśl przychodzi mi pacjentka, która będąc już od dawna, na emeryturze, chciała znów pracować. Jednak nie z pobudek finansowych. Instynktownie ciągnęło ją do ludzi, do stałego zajęcia, do uniknięcia motywacji wstania rano z łóżka i co dla niej było najważniejsze, uniknięcia monotonii i nudy dnia codziennego. Zachowanie jej rodziny przejawiało się, nie tylko brakiem zrozumienia dla niej, ale również zbyt dużą troską (uzasadnioną w czasie pandemii obawą zachorowania), przez co doprowadziło do znacznego pogorszenia samopoczucia, jak i pogłębienia depresji.

W tym przypadku, chcąc połączyć rozsądek z troską i opieką, rodzina powinna nie tylko podjąć kroki do wsparcia pacjentki poprzez zaproponowanie jej zadań, ale również skierowanie na leczenie do specjalisty. Psychoterapia osób starszych może zacząć się już na poziomie najbliższego otoczenia, zwłaszcza rodziny. Robienie na drutach skarpet dla wnuka, niedzielne obiady, rozwiązywanie krzyżówek czy pieczenie ciast, to nie tylko zajęcia mające na celu zabicie czasu. To praca mózgu i ciała, wyznaczenie celu, który nie tylko sprawi radość, ale również może wstrzymać rozwój depresji.

Wszystkim Seniorom życzę spokoju i optymizmu!

Edyta Hornowska-Aktepe

Depresja jest chorobą bezwzględnie wymagającą leczenia.

W poprzednim wpisie na naszym blogu podjęliśmy temat przyczyn, objawów i stopni nasilenia depresji. Czytając nasz poprzedni wpis, można było dowiedzieć się, że depresja, szczególnie ta w ciężkiej postaci, jest chorobą śmiertelną. Statystyki pokazują, że nawet 80% chorych z ciężką postacią depresji ma myśli samobójcze a ok. 15% chorych skutecznie odbiera sobie życie.

Szacuje się, że w Polsce ok. 70 % chorych na depresję nigdy nie trafia do lekarza psychiatry lub do psychologa. Wynika to przede wszystkim z niewiedzy na temat choroby, jej objawów i konieczności leczenia. Chorzy często lekceważą depresję, nie rozpatrują jej w kategoriach poważnej choroby a jedynie przypadłości, która jest stanem przejściowym, wystarczy wziąć się w garść. W społeczeństwie krąży też wiele mitów na temat depresji- że jest to przypadłość ludzi leniwych, niezorganizowanych, słabych. Chorzy często nie udają się do lekarza psychiatry lub do psychoterapeuty ze wstydu, w obawie przed negatywną oceną rodziny, współpracowników, znajomych.

Jeśli od dłuższego czasu masz obniżony nastrój, podejrzewasz, że możesz mieć depresję – wykonaj bezpłatny test na depresję, który znajdziesz na stronach Psycholodzy Online.

TEST NA DEPRESJĘ BECK’A

Czy depresję trzeba leczyć?

Trzeba, tak jak każdą chorobę. Nieleczona depresja pogłębia się. Chory coraz częściej i mocniej odczuwa objawy psychologiczne depresji. Również objawy somatyczne z czasem nasilają się, pogarsza się ogólna kondycja organizmu prowadząc do szeregu powikłań. Zwiększa się ryzyko wystąpienia cukrzycy, miażdżycy. Wzrasta też ryzyko wystąpienia chorób kardiologicznych prowadzących do zawału czy udaru. Nieleczona depresja pogarsza rokowania wielu chorób przewlekłych, obniża skuteczność leczenia nowotworów.

Czy można samemu wyjść z depresji?

Chorzy, którzy nie mają specjalistycznej wiedzy, na ogół nie są w stanie sami pokonać choroby. Nie da pokonać się depresji bez wsparcia psychoterapeutycznego lub leczenia farmakologicznego połączonego z psychoterapią.

Można sobie jednak pomóc stosując się do kilku zasad, wychodzących naprzeciw głównym objawom depresji:

• jeśli masz problemy ze snem – wyznacz sobie sztywne granice snu, zadbaj o higienę snu, w przypadku problemów z zasypianiem poproś lekarza o ziołowe tabletki albo łagodne leki ułatwiające zasypianie
• postaw na wysiłek fizyczny– choć to niełatwe, postaraj się wygospodarować codziennie chociaż pół godziny na ulubioną aktywność sportową – spacer, jazda na rolkach, rowerze, lekki trucht – poprawi się trawienie, zmęczysz się, zmniejszą się problemy z zasypianiem.
• zmodyfikuj swój sposób odżywiania, zmień dietę na lżejszą i zdrowszą- w depresji często występują zaburzenia odżywiania. Nadprogramowe kilogramy dodatkowo wzmagają poczucie winy i degradują poczucie własnej wartości. Poprawa jakości diety wzmocni organizm, ustalenie stałych pór posiłków pomogą wyregulować układ trawienny.
• nie izoluj się– choć spotkania z rodziną i znajomymi mogą wydawać ci się ostatnią rzeczą, na którą masz ochotę, wygospodaruj w ciągu dnia czas na kontakt z ludźmi, szczególnie bliskimi. Małymi krokami- zacznij od telefonów, spotkań wideo, krótkich spotkań w plenerze. Choć w epizodzie choroby może ci się wydawać to męczące, kontakt z innymi ludźmi jest bardzo ważny.
• poznaj i ćwicz techniki relaksacyjne– pomogą przynieść odprężenie, zredukują stres, pozwolą na przejęcie kontroli nad własnym ciałem, poprawi się koncentracja, nastrój i jakość snu.

Jak przebiega leczenie depresji?

Nie ma jednego, standardowego dla każdego pacjenta, sposobu leczenia depresji. Każde leczenie powinno być poprzedzone diagnozą u lekarza psychiatry. Pierwsza konsultacja psychiatryczna to spotkanie z lekarzem, który na podstawie testów i dokładnego wywiadu dobiera indywidualne leczenie- ponieważ każdy pacjent jest inny, inne są przyczyny, objawy i nasilenie choroby.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o przebiegu e-wizyty u lekarza psychiatry online, zajrzyj proszę na naszego bloga i przeczytaj artykuł „Psychiatra Online- odpowiedzi na najczęstsze pytania o wizytę psychiatryczną online”

Farmakoterapia – w przypadku pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim stopniem nasilenia choroby, lekarz psychiatra wprowadza farmakologiczne leczenie depresji. Chorzy leczeni farmakologicznie przyjmują antydepresanty i w zależności od potrzeb- nasilenia, mnogości objawów, może być to terapia łączona kilkoma lekami jednocześnie. Podczas pierwszej konsultacji psychiatrycznej lekarza ustala jaki lek i w jakiej dawce podać pacjentowi. W miarę upływu leczenia, podczas kolejnych konsultacji, psychiatra może zmieniać leki i modyfikować dawki, w zależności od potrzeb. To zawsze lekarz psychiatra decyduje indywidualnie o tym jaki lek i w jakiej dawce podać pacjentowi oraz ile trwa leczenie pacjenta daną metodą.

Psychoterapia – gdy depresja ma łagodną postać można zdecydować się na samą psychoterapię. W przypadku umiarkowanej depresji, psychoterapia jest koniecznością i uzupełnieniem leczenia farmakologicznego. Natomiast w epizodzie ciężkiej depresji, psychoterapię włącza się do procesu leczenia dopiero wtedy, kiedy część objawów zmalała na sile lub całkowicie się wycofała pod wpływem działania leków.

Podczas konsultacji psychiatrycznej warto zapytać psychiatrę o rekomendację dotyczącą rozpoczęcia terapii. Warto jest również zadać pytanie o nurt terapeutyczny, sugerowany przez lekarza prowadzącego. Skuteczność danej terapii zależy od wielu czynników, dlatego rodzaj psychoterapii zawsze dobiera się indywidualnie do każdego przypadku choroby.

Jednym z najczęściej stosowanych w leczeniu depresji podejść terapeutycznych jest terapia poznawczo – behawioralna. Celem tego rodzaju terapii jest, w pierwszej fazie, stworzenie dobrej relacji między pacjentem a terapeutą, dogłębne poznanie problemu i wyznaczenie celów. Następnie w czasie terapii pacjent dąży do zmiany sposobu myślenia, odczuwania i zachowania a rolą terapeuty jest pomoc w przeprowadzeniu tych zmian. Terapeuta między innymi uczy pacjenta metod łagodzenia lęku, poprawy nastroju i zwiększenia aktywności. Wspomaga też pacjenta w regulacji uczuć, poprawie samooceny i wzmocnienia kompetencji społecznych.

W leczeniu zaburzeń depresyjnych stosuje się też podejście psychodynamiczne lub systemowe.

Podczas terapii w nurcie psychodynamicznym terapeuta używa takich metod jak konfrontacja, interpretacja (również interpretacja snów) i wolne skojarzenia. Kładzie też duży nacisk na wygląd. Czas trwania terapii w tym nurcie to kilka lat. Z naukowego punktu widzenia, skuteczność tego rodzaju terapii w leczeniu zaburzeń depresyjnych, jest ograniczona.

W podejściu systemowym punktem wyjścia są relacje z innymi i otoczenie pacjenta. Terapia systemowa uczy jak zmienić niewłaściwą komunikację i rozwiązywać problemy w relacjach. Kładzie nacisk na to co się mówi, w jaki sposób, kiedy i do kogo. Leczenia opiera się na rozmowach doradczych i rozwiązywaniu problemów.

Hospitalizacja– w przypadku najcięższych objawów depresji, kiedy pojawiają się myśli samobójcze i chory zagraża swojemu życiu lub zdrowiu, potrzebna jest hospitalizacja. Pobyt w szpitalu to stały kontakt z lekarzem i terapeutami. To także stała diagnostyka i możliwość modyfikacji dawkowania leków na bieżąco. Chorzy, podczas pobytu w szpitalu poddawani są terapii indywidualnej, grupowej i zajęciowej.

Ile trwa skuteczne leczenie depresji?

W leczeniu depresji nie istnieje żaden cudowny preparat, który dawałby natychmiastowe efekty.

Leczenie depresji jest procesem długotrwałym a jego długość ustalana jest dla każdego pacjenta oddzielnie. Okres leczenia uzależniony jest od wielu indywidualnych czynników między innymi od nasilenia objawów choroby a nawet od tego, który epizod depresji występuje w danym momencie u pacjenta.

W przypadku pierwszego epizodu choroby, leki stosuje się zazwyczaj od pół roku do roku, licząc od momentu ustąpienia objawów. W przypadku nawrotów choroby czas stosowania farmakoterapii wydłuża się nawet do kilku lat.

Tylko regularne zażywanie leków i w dawkach ustalonych przez lekarza prowadzącego daje szansę na wyjście z depresji. Należy również pamiętać, że leki stosowane w leczeniu depresji nie mogą być odstawione gwałtownie- może to nasilić szkodliwe dla zdrowia działania niepożądane.

Na pierwsze efekty dobrze dobranej farmakoterapii można liczyć już po 2 -3 tygodniach. Maksymalną skuteczność leczenia, przekładającą się na odczuwalny przez pacjenta wzrost samopoczucia, osiąga się po 4 – 6 tygodniach. Dobry nastrój, energia, chęć do działania, zainteresowanie innymi ludźmi powracają. Jednak ważne jest, aby nie dopuszczać do nawrotu choroby- w tym celu najlepiej jest kontynuować farmakoterapię, w takich samych dawkach jak podczas leczenia właściwego, przez czas wyznaczony przez lekarza prowadzącego.

Po wystąpieniu pierwszego epizodu depresji, ryzyko nawrotu choroby wynosi ok. 50 %. Po wystąpieniu trzech – czterech epizodów- ryzyko nawrotu to już 90%. Dlatego ważne jest, aby samodzielnie nie przerywać leczenia zapobiegawczego, które może trwać długo (nawet do końca życia).

Depresja lekooporna

Nie zawsze jednak leczenie podstawowe leczenie farmakologiczne przynosi pożądane efekty. Kiedy nie udaje się uzyskać poprawy u pacjenta leczonego przynajmniej dwoma różnymi lekami (z różnych grup, w odpowiednich dawkach, w połączeniu z prawidłowo prowadzoną terapią, przez odpowiednio długi czas, wtedy mówimy o depresji lekoopornej.

Statystyki pokazują, że nie jest to zjawisko rzadkie – u nawet połowy chorych na depresję zastosowanie pierwszego leku nie przynosi oczekiwanych rezultatów a nawet 1/3 pacjentów nie uzyskuje remisji choroby pomimo stosowania różnych opcji leczenia.

Ryzyko lekooporności zwiększa się w przypadku:

• niewłaściwie dobranej farmakoterapii
• niewłaściwa lub niepełna diagnoza (możliwe schorzenia/zaburzenia współistniejące)
• brak terapii lub niewłaściwa współpraca pacjenta i terapeuty
• brak strategii zwiększających skuteczność terapii
• uzależnienia- nadużywanie alkoholu, substancji psychoaktywnych
• czynniki zewnętrzne (np. problemy rodzinne, problemy w pracy/ brak pracy, problemy finansowe/ ubóstwo
• podeszłego wieku

Depresję lekooporną można skutecznie leczyć. W przypadku stwierdzenia lekooporności u pacjenta , istnieje kilka strategii leczenia: W zakresie farmakoterapii jest to optymalizacja dawek i czasu przyjmowania leków, zmiana leków lub jednoczesne przyjmowanie kilku leków przeciwdepresyjnych. Do schematu leczenia mogą także zostać dołączone inne leki, nie będące stricte preparatami przeciwdepresyjnymi – z reguły są to leki znieczulające i euforyzujące (potencjalizacja).

Można również wdrożyć terapie niefarmakologiczne. W zależności od stanu pacjenta i współistniejących schorzeń, stosuje się:

• leczenie elektrowstrząsami – jest to bezpieczny zabieg przeprowadzany w znieczuleniu ogólnym lub po podaniu środków zwiotczających mięśnie przez zespół składający się z anestezjologa, pielęgniarki i lekarza psychiatry. Jedna terapia to to 8 do 12 zabiegów wykonywanych co 2 – 3 dni. Pierwsze efekty poprawy można zaobserwować już po trzecim zabiegu. Jest to najskuteczniejsza metoda w przypadku depresji lekoopornej.
• głęboką stymulację mózgu– polega na wszczepieniu do mózgu implantu, który wysyłając do określonej części mózgu impulsy elektryczne, pozwala, w kontrolowany sposób, modulować jego aktywność.
• stymulację nerwu błędnego – pacjentowi, pod skórę klatki piersiowej, zostaje wszczepiony generator elektryczny a jego elektrody poprowadzone są w obręb szyi, w pobliże lewego nerwy błędnego. Stymulacja lecznicza polega na generowaniu cyklicznych impulsów w 30-sto sekundowych seriach, po których następuje kilka minut przerwy. taką terapię można stosować nawet kilka lat.

W trosce o naszych Pacjentów, aby umożliwić właściwy start w diagnozie i leczeniu depresji, przygotowaliśmy pakiet „LECZĘ DEPRESJĘ”

Obejmuje on:

1 wizytę online u lekarza psychiatry – Grzegorza Jabłońskiego

4 sesje terapeutyczne online u terapeutów:

Alina Kyselova – terapia behawioralno poznawcza

Anita Krakowiak – nurt systemowy i psychodynamiczny

Agata Aleksińska – nurt integracyjny

Anna Manios – psycholog/ interwencja kryzysowa

Cena pakietu to 799 zł

Zespół Psycholodzy Online.