Psycholog, psychoterapeuta i psychiatra to trzy zupełnie inne zawody. Jeżeli mówi się o zdrowiu psychicznym, to zazwyczaj pada nazwa jednego z nich.

Zanim skierujesz się do któregoś z tych specjalistów, żeby przepisał Ci leki, najpierw dowiedz się, czym oni się różnią i jakie mają uprawnienia. Czy każdy z nich jest lekarzem?

Czym się różni psycholog od psychoterapeuty i psychiatry?

Aby to lepiej zrozumieć, warto zapoznać się z wykształceniem każdego z tych specjalistów. Psycholog to osoba, która ukończyła 5-letnie studia psychologiczne. Może posiadać różne specjalizacje.

Do jego zadań należy między innymi: udzielanie wsparcia psychologicznego, pomoc psychologiczna, psychoedukacja, interwencja kryzysowa. Psycholog również opiniuje i stawia diagnozy. Diagnozy psychologiczne stawiane są w oparciu szczegółowy wywiad i testy psychologiczne. Jednak do jego zadań nie należy stawianie diagnoz medycznych. nie prowadzi psychoterapii ani nie wystawia recept. Może natomiast wydawać opinie psychologiczne.

Psycholog nie prowadzi psychoterapii, nie wystawia recept, zwolnień ani skierowań do szpitala.  Wiele osób myli regularne spotkania z psychologiem i psychoterapię. O jednym i drugim procesie często mówimy „terapia”. Wsparcie i oddziaływania psychologiczne mają na celu odzyskanie równowagi, powrót do sposobu funkcjonowania przed kryzysem lub wypracowanie nowych strategii funkcjonowania. Natomiast psychoterapia jest głębokim procesem, mającym na celu wyeliminowanie zaburzeń, zrozumienie mechanizmów ich powstawania, uporządkowanie i zrozumienie doświadczeń i ich konsekwencji w późniejszym czasie. Najkrócej rzecz ujmując: psycholog oddziałuje (tu i teraz) a psychoterapeuta terapeutyzuje, angażując się w długotrwały proces wspierania pacjenta w rozwoju umiejętności autorefleksji oraz w zmianie postrzegania siebie i swoich możliwości.

Czym różni się psychiatra od psychologa?

Zacznijmy od tego, że psychiatra jako jedyny, z wymienionych wyżej zawodów, jest lekarzem. Ukończył 6-letnie studia medyczne, odbył staż oraz ukończył specjalizację z psychiatrii.

Do jego zadań należy diagnozowanie i leczenie chorób oraz zaburzeń psychicznych. Najczęściej pomaga swoim pacjentom przez leczenie farmakologiczne. To oznacza, że również ma prawo do wypisywania recept, na przykład na leki antydepresyjne.

Może również wystawić zwolnienie lekarskie i skierowanie do szpitala na oddział psychiatryczny, gdy zajdzie taka potrzeba.

Lekarz psychiatra – pracujący stacjonarnie i psychiatra online mają takie same uprawnienia. Tak więc podczas wizyty online również pacjent może otrzymać receptę, zwolnienie i skierowanie.

Kim jest psychoterapeuta i jakie ma uprawnienia?

Psychoterapeuta to osoba, która ukończyła studia wyższe i 4-letnie szkolenie w podyplomowej szkole dla psychoterapeutów, w wybranym przez siebie nurcie. Jednak już po ukończeniu drugiego roku można samodzielnie prowadzić terapię. Psychoterapeuta nie musi być, choć może, jednocześnie psychologiem czy psychiatrą. Jeśli jednak psychiatrą nie jest, to odpowiedź na tytułowe pytanie brzmi „NIE”. Psychoterapeuta nie może przepisywać leków. Ani wystawiać zwolnień czy skierowań na leczenie szpitalne.

Obowiązkiem psychoterapeuty jest samemu przejść przez psychoterapię. Dodatkowo cały czas pracuje pod superwizją. Dzięki temu nad jego działaniami ciągle czuwa bardziej doświadczony specjalista z zakresu zdrowia psychicznego.

To właśnie do psychoterapeuty możesz zapisać się na psychoterapię. Polega ona na regularnych spotkaniach, których celem jest praca nad Twoimi problemami. Psychoterapeuta zajmuje się prowadzeniem profesjonalnych sesji terapeutycznych z pacjentami, mających na celu wsparcie ich w radzeniu sobie z problemami emocjonalnymi, psychicznymi czy behawioralnymi. W pracy tej wykorzystuje różnorodne techniki i metody, dostosowane do indywidualnych potrzeb i sytuacji pacjenta, aby pomóc mu w lepszym rozumieniu siebie, swoich doświadczeń i zachowań. Głównym celem psychoterapii jest wspieranie pacjenta w procesie zmiany, poprawa jego samopoczucia oraz rozwijanie zdolności do radzenia sobie z wyzwaniami życiowymi.

Mamy nadzieję, że nieco rozjaśniliśmy Państwu zawiłości specjalistów zdrowia psychicznego. Jeśli jednak nadal nie możecie podjąć decyzji, do którego specjalisty się udać, zapraszamy do kontaktu z naszym Doradcą Pacjenta. Zadzwoń na numer 577 003 838 lub skorzystaj z zakładki KONTAKT.

Źródła:

1. https://pacjent.gov.pl/print/pdf/node/1997
2. https://core.ac.uk/download/pdf/268453743.pdf

PSYCHOLOG

Psycholog jest to osoba mająca odpowiednie kwalifikacje, tzn. skończone studia magisterskie w tym kierunku, zajmująca się diagnozą, wystawianiem orzeczeń, szerzeniem szeroko pojętego zdrowia psychicznego. Psycholog ma obszerną wiedzę dotyczącą procesów myślowych, zachowań jednostek, zaburzeń psychicznych etc. Do jego głównych zadań zawodowych należą między innymi:

• poradnictwo psychologiczne, gdzie psycholog skupia się wzmacnianiu zasobów;
• wykonywanie testów w celu rozeznania się w sytuacji pacjenta;
• wydawaniem orzeczeń;
• służenie pomocą w przypadkach takich problemy w pracy/szkole;
• pomoc w przypadku obniżonego nastroju;
• pomoc, kiedy występują problemy w związku;

Może również udzielać wskazówek, rad i podpowiedzi odnośnie możliwości rozwiązania trudnej sytuacji, a także do prowadzenia psychoedukacji, warsztatów, aby pomóc pacjentowi nabyć nowe umiejętności. Tak więc zakres czynności, jakie wykonuje psycholog jest szeroki. Dodatkowo może też pełnić swoje funkcje jako psycholog online. Wtedy prowadzi konsultacje na odległość, co jest dużym ułatwieniem zwłaszcza dla osób, które mają utrudniony dostęp do specjalisty. Same konsultacje online mają jak najbardziej sens, mimo przeciwników tej alternatywy.

Więcej o terapii online możesz przeczytać klikając na ten LINK.

PSYCHOTERAPEUTA

Psychoterapeuta jest specjalistą wykwalifikowanym do leczenia zaburzeń odpowiednimi technikami i metodami, czyli prowadzi terapię. Zajmuje się rehabilitacją pacjenta pod kątem psychoterapeutycznym. Oprócz tego dokonuje zmian w strukturze osobowości, zmian schematów myślenia. Posiada także kwalifikacje i umiejętności do prowadzenia zwiększenia potencjału pacjenta. Psychoterapia wpływa na zmianę postawy, zwiększa rozumienie emocji i radzenie sobie z nimi.

Sesje terapeutyczne odbywają z pacjentem indywidualnie lub grupowo, w zależności od charakteru terapii. Psychoterapia może też być prowadzona w formie online, charakter spotkań nie ulega zmianie. Różnica polega na formie kontaktu – spotkanie odbywa się przez na przykład przez Skype’a lub Zooma.

O wszystkich możliwych formach kontaktu z Psycholodzy Online przeczytasz TU.

Psychoterapeuta online w niczym nie różni się od terapeuty stacjonarnego.

Sama terapia jest cyklem spotkań, które są dopasowane indywidualnie do potrzeb pacjenta. Nie korzystają z niej tylko pacjenci cierpiący na zaburzenia psychiczne, ale i osoby odczuwający potrzebę zmiany funkcjonowania czy chcący przepracować na przykład traumy z dzieciństwa.

O głównych nurtach terapii możesz przeczytać klikając na ten link.

Różnica między psychologiem a psychoterapeutą

PSYCHIATRA

Psychiatra jest lekarzem medycyny, który ukończył specjalizację z psychiatrii. W celach diagnostycznych posługuje się Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10. Do jego głównych zadań należy diagnoza, leczenie, zapobieganie występowaniu zaburzeń psychicznych. Warto tu zaznaczyć, że psychiatra nie jest tożsamy z psychologiem. Jak zostało wspomniane psychiatrą jest lekarz, który ukończył specjalizację w dziedzinie psychiatrii. Psychologiem zostaje się po ukończeniu studiów magisterskich. Psycholog nie może przepisywać leków w przeciwieństwie do psychiatry, co jest główną różnicą.

Farmakoterapia odgrywa znaczną rolę w procesie leczenie. Łagodzi liczne objawy somatyczne, obniża poziom lęku i redukuje stres. Poprawia też działanie funkcji poznawczych, takich jak koncentracja i pamięć, co jest istotne ważne w czasie trwania psychoterapii. Leczenie farmakologiczne redukuje zniekształcone myślenie, usuwa nieprawidłowości somatyczne, na przykład bóle głowy, dolegliwości żołądkowe.

Jak psychiatra traktuje pacjenta? Przede wszystkim holistycznie. Zdrowia psychicznego nie rozważa tylko w kontekście sfery psyche, ale i na podstawie pracy układu hormonalnego, nerwowego, krążeniowego, oddechowego. Może przez to ukierunkować leczenie w taki sposób, aby jak najdokładniej wykonać diagnozę i dobrać odpowiednie leki. Jest niezwykle ważne, gdyż bez wdrożonej odpowiedniej farmakoterapii, dalsze leczenie może nie przynieść wyczekiwanych rezultatów.

Lekarz psychiatra leczy przede wszystkim zaburzenia i choroby psychiczne. Zalicza się do nich między zaburzenia: lękowe, nastroju, osobowości, odżywiania. Zajmuje się też diagnostyką i leczeniem uzależnień, schizofrenii, PTSD, manii, psychoz czy choroby afektywnej dwubiegunowej. Zapobiega myślom i skłonnościom samobójczym, wypaleniu zawodowemu.

Istnieje wiele niepokojących objawów, które powinny skłonić do wizyty u psychiatry. Powinno się zgłosić po pomoc, gdy zauważymy u siebie:

• Utratę dawnych zainteresowań;
• Zmianę w relacjach – wycofanie się, izolację;
• Zmiany w życiu, z którymi nie sposób sobie poradzić;
• Obniżony nastrój;
• Uczucie bezradności;
• Nieuzasadnione objawy somatyczne, na przykład ból głowy, duszności itp.;

Wymienione wyżej objawy są przykładami, nie wyznacznikiem choroby, lecz sygnałem, aby udać się do specjalisty.

Więcej o pracy psychiatry dowiesz się czytając artykuł pod tym LINKIEM.

PEDAGOG SPECJALNY

Pedagog specjalny to osoba pracująca z różną grupą osób. Są nimi ludzie zmagający się z różnymi trudnościami, a także obdarzeni wybitnymi zdolnościami oraz zróżnicowani wiekowo. Jaki powinien być pedagog specjalny?

Przede wszystkim do każdej osoby powinien mieć indywidualne podejście, ze względu na złożoność grupy, z jaką współpracuje. Powinna go też cechować empatia, chęć niesienia pomocy, tolerancja. Praca pedagoga specjalnego nie zalicza się do prostych, często pracuje z trudnymi klientami. Współpraca z nimi może okazać się „wyboista”. Dlatego pedagog musi wykazywać się cierpliwością, a nie raz kreatywnością i elastycznością. Powinien umieć postawić granice oraz być przy tym życzliwy.

Pedagogika specjalna jest to dział pedagogiki, który zajmuje się udzieleniem wsparcia osobom potrzebującym oraz pomocy w rozwoju i w funkcjonowaniu społecznym z powodu różnych ograniczeń. Przede wszystkim wspiera młodych ludzi zmagających się z różnymi dysfunkcjami poprzez tworzenie dla nich strategii mających na celu usprawnienie obniżonych funkcji. Proces ten zwie się rewalidacją. W przypadku trudności w funkcjonowaniu społecznym jednostki pedagog zajmuje się resocjalizacją.

Pedagog specjalny zajmuje się osobami w różnym przedziale wiekowym i dostosowuje się do ich potrzeb. Wyróżnia się cztery grupy klientów/ pacjentów ze względu na wiek: małe dzieci, dzieci w wieku szkolnym, adolescenci oraz osoby dorosłe. U małych dzieci wpiera ich potrzeby rozwojowe, czyli poznawania świata, zabawy, relaksu, uznania. W przypadku dzieci w wieku szkolnym i nastolatków, pomaga w realizacji potrzeb edukacyjnych oraz wychowawczych. U osób dorosłych, zwłaszcza zaczynających dorosłe życie, zajmuje się wspieraniem procesów socjalizacji i wchodzeniem w życie zawodowe, zwłaszcza u młodych dorosłych.

Pedagogikę specjalną można podzielić na różne działy:

1. Pedagogika rehabilitacyjna (rewalidacyjna).

Obejmuje organizowanie edukacji dla osób z niepełnosprawnością intelektualną, dysfunkcją wzroku czy słuchu. Zadaniem jej jest organizacja sposobu kształcenia tak, aby osobie z niepełnosprawnością umożliwić naukę, przystosować do życia w społeczeństwie, przy czym wymogi są dopasowane do potrzeb indywidualnych dziecka. Pedagogika rewalidacyjna zajmuje się też doborem wszelkich materiałów właściwych dla dziecka z trudnościami. Są to między innymi podręczniki w języku Braille’a czy specjalne programy komputerowe.

2. Pedagogika resocjalizacyjna.

Jak nazwa wskazuje, jest przeznaczona dla osób mających trudności w funkcjonowaniu społecznym. Głównym zadaniem pedagogiki resocjalizacyjnej jest pomoc osobie w dostosowaniu się do społecznych norm, a także wyjaśnianie trudności emocjonalnej, która definiuje te problemy. Zajmuje się osobami z zaburzeniami zachowania, np., niedostosowane społecznie lub tymi, którym niedostosowanie grozi.

3. Pedagogika korekcyjna.

Wspomaga ona uczniów z różnymi trudnościami, na przykład z dysleksją, dysgrafią, dyskalkulią, z autyzmem, z zespołem Aspergera, czy z ADHD. Pedagog specjalny zajmuje się organizacją zajęć korekcyjnych, pełni też rolę nauczyciela wspomagającego. Pedagogika korekcyjna w celach terapeutycznych wykorzystuje takie metody, jak muzykoterapię, biblioterapię.

4. Pedagogika terapeutyczna.

Obejmuje wsparcie i pomoc dla osób z niepełnosprawnością ruchową i dla osób nieuleczalnie chorych. Organizuje proces uczenia tak, aby dzieci te jak najefektywniej zdobywały wiedzę. Bardzo często lekcje mają charakter indywidualny.

5. Pedagogika dla osób uzdolnionych

Polega na dobraniu metod nauczania w taki sposób, aby uczeń nie tylko opanował materiał, ale też rozwijał się w dziedzinie, w której wykazuje wybitne zdolności.

HIPNOTERAPEUTA

Hipnoterapeutą jest profesjonalny psychoterapeuta, mający wiedzę z zakresu psychoterapii oraz umiejętności z hipnoterapii uzyskane na specjalistycznym kursie.

Jaki powinien być dobry hipnoterapeuta?

Tak naprawdę cechy dobrego psychoterapeuty i hipnoterapeuty się pokrywają. Hipnoterapeuta powinien być otwarty, nieosądzający, empatyczny, wzbudzający zaufanie, dający poczucie bezpieczeństwa oraz mieć spokojne, łagodne usposobienie. Współpraca hipnoterapeuta – pacjent powinna opierać się na zaufaniu, otwartości i szacunku. Zadaniem terapeuty jest stworzenie odpowiedniej atmosfery, aby pacjent w tej relacji czuł się komfortowo.

Hipnoterapią nazywamy rodzaj psychoterapii, w której stosuje się metody hipnotyczne. Polega ona na doświadczaniu wglądu przez pacjenta poprzez odreagowywaniu wspomnień i emocji po wprowadzeniu go wcześniej w stan hipnozy. Jest to tzw. „stan poszerzonej świadomości”, w którym osoba poddająca się hipnoterapii najczęściej jest świadoma. Dzieje się tak też w psychoterapii – dzięki rozmowie, procesowi wglądu i doświadczaniu emocji. Podczas sesji hipnoterapeutycznej dochodzi do „odpamiętania” wspomnień, czyli nabierania dystansu do wcześniejszych doświadczeń i nie podchodzenia do nich z dużym nakładem emocjonalnym.

Zadaniem hipnoterapii jest zidentyfikowanie przyczyny zaburzeń mieszczących się w podświadomości. Jak zostało wcześniej wspomniane, polega na wprowadzenia pacjenta w stan hipnozy, a więc terapia ta polega na wykorzystaniu technik hipnotycznych.

Długość trwania hipnoterapii jest uzależnione od indywidualnego przypadku pacjenta. Można ją nazwać terapią krótkoterminową, przeważnie proces terapii zamyka się w przedziale 3-6 spotkań i w dość szybkim tempie przynosi rezultaty.

Hipnoterapię stosuje się do leczenia chorób, takich jak zaburzenia nastroju, zaburzenia lękowe, fobie czy PTSD. Pacjenci mogą dzięki temu zrozumieć mechanizm działania lęku i spróbować go przezwyciężyć. Hipnoterapią można leczyć osoby uzależnione od alkoholu, narkotyków, a także cierpiących na zaburzenia odżywiania. Innym jej zastosowaniem jest usprawnienie funkcji poznawczych, na przykład uwagi, pamięci, procesów uczenia się.

SEKSUOLOG

Seksuolog to specjalista z zakresu seksuologii.

Może nim zostać lekarz- psychiatra, urolog lub ginekolog, ale również psycholog lub psychoterapeuta.

Seksuolog-psycholog lub seksuolog-psychoterapeuta zajmuje się pracą psychoterapeutyczną w zakresie seksuologii, również psychoterapią dla par.

Powodów do szukania pomocy u seksuologa jest wiele. Może to być problem z erekcją, niskie libido, ból podczas współżycia czy brak satysfakcji z niego. Innymi powodami , przez które pacjenci zgłaszają się do specjalisty, jest też uzależnienie od seksu, brak orgazmu, trudności z określeniem orientacji.

Na pierwszej wizycie specjalista, w czasie wywiadu z pacjentem, zbiera informacje o dolegliwościach oraz czym się przejawiają i jaki jest czas ich trwania. Na podstawie wiedzy o ewentualnych dolegliwościach somatycznych czy psychicznych, o tym czy i jakie zażywa leki, daje mu szersze spektrum diagnostyczne. Może postawić trafną diagnozę oraz wprowadzić odpowiedni sposób leczenia.

Dlaczego wizyta u seksuologa jest tak ważna? Ponieważ seksualność jest powiązana ze zdrowiem psychicznym, fizycznym, ma ogromny wpływ na relacje z innymi. Daje ludziom poczucie intymności, czułości i bliskości. Seks jest elementem łączącym pary, czerpią z niego siłę oraz w pewnym sensie determinuje relacje. Istnieje wiele przyczyn fizjologicznych i tych mających źródło w psychice, które wiążą się z problemami we współżyciu. Dlatego wizyta u seksuologa jest niezbędna w określeniu problemu i w jego rozwiązaniu.

Seksuologia jest nauką interdyscyplinarną dotyczącą ludzkiej seksualności. Łączy dziedziny nauki takie jak psychologia, antropologia, medycyna czy socjologia. Sama seksualność jest integralną częścią życia, wypełnia potrzeby, na przykład intymności, bliskości, miłości, czułości. Dotyczy każdego człowieka i podlega zmianie na przestrzeni życia. Ma ogromy wpływ na funkcjonowanie jednostki w różnych sferach życia, nie tylko seksualnej, ale psychicznej i fizycznej.

Seksuologię dzielimy na trzy dziedziny:

• Seksuologię kliniczną – zajmuje się badaniami nad zaburzeniami związanymi z seksualnością;
• Seksuologię sądową – zajmuje się działaniami seksualnymi, jakie naruszają kodeks karny;
• Seksuologię społeczną – bada kulturowe i społeczne aspekty seksualności;

Każda z dziedzin jest niezwykle ważna i odgrywa znaczącą rolę związaną z ludzką seksualnością.

Seksuologia, jako dziedzina nauki, zajmuje się seksualnością człowieka w szerokim znaczeniu tego słowa. Rozwiązuje problemy związane ze współżyciem, propaguje zdrowie seksualne, dobre samopoczucie jako podstawowe prawo człowieka. Ważnymi aspektami, którym interesują seksuolodzy, są też zaburzenia powiązane z seksualnością, na przykład zaburzenia erekcji u mężczyzn, brak lub nadmierny popęd seksualny. Mają one wpływ na jakość związku, przyczyniają się do ich rozpadu. Dlatego właśnie wiele osób szuka pomocy u seksuologa klinicznego.

Terapia behawioralno-poznawcza

Aaron Beck, amerykański psychiatra stworzył nurt terapii opierającej się na wspólnym oddziaływaniu na siebie myśli, emocji i zachowania człowieka. Zauważył on, że osoby cierpiące na depresję, zniekształcają obraz postrzegania siebie, innych i otoczenia. To właśnie ten problem natchnął go na stworzenie sposobu leczenia, który polega na konfrontacji sposobu myślenia z rzeczywistością.

Najprościej rzecz ujmując, emocje są wynikiem naszego myślenia, reagowania w zależności od sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. To, w jaki sposób odbierzemy tę sytuację, spowoduje określone emocje.

Podam przykład:
Dzwonię do partnera, który nie odbiera telefonu. Co przychodzi mi do głowy:

Jest w pracy, jest zajęty, oddzwoni — taki sposób myślenia nie spowoduje silnych emocji, jest rozsądny.

Na pewno znowu rozmawia z kolegą i nie ma czasu — ten sposób oceny problemu, najprawdopodobniej spowoduje złość, zazdrość.

Jest tak zapracowany, że nie ma czasu odebrać — ta myśl wywoła współczucie, troskę, obawę o zdrowie, lęk (bo może się przepracować, zachorować).

Nie będę się nad tym zastanawiać, wkrótce się okaże — zablokowanie możliwości wystąpienia negatywnych emocji, odcięcie, przeniesienie uwagi na ważniejsze działanie niż rozmyślanie, martwienie się, czy denerwowanie.

Terapia behawioralno- poznawcza jest obecnie jednym z najpopularniejszych kierunków terapii w leczeniu nerwic, depresji i lęków, fobii oraz stresu pourazowego. Jej skuteczność wykorzystywana jest także przy leczeniu zaburzeń osobowości, zaburzeń odżywiania i chorobach somatycznych.

Polega na przepracowaniu tego, co jest tu i teraz, wyjściu z nawyków i przyzwyczajeń, które zdobywamy poprzez doświadczenie.

W odróżnieniu od innych rozwiązań opiera się na teraźniejszości. Często wzorując się na zachowaniu innych, utrwalane są niewłaściwe, błędne i nieobiektywne zachowania.
Polega na stosowaniu ćwiczeń, zadań i poznawaniu (edukacji), które są oparte na szczerej rozmowie. Terapeuta w taki sposób prowadzi rozmowę, aby pacjent sam dotarł do źródła problemu, dzięki czemu zmienia się jego sposób myślenia. W ten sposób może on zmienić swoje zachowania, nawyki i przyzwyczajenia na takie, które nie będą miały negatywnego wpływu na jego zdrowie psychiczne.

Opiera się na współpracy pacjenta i terapeuty, który ma wiedzę o sposobie powstawania problemów. Terapeuta edukuje pacjenta w zakresie powstawania zaburzenia psychicznego i zależności pomiędzy objawami fizycznymi, reakcjami ciała na emocje i na myśli oraz odwrotnie.

Terapia behawioralno – poznawcza to stała formuła terapii, polegająca na opisaniu przez pacjenta swojego samopoczucia, wydarzeń z ostatnich kilku dni, emocji z nimi związanych, skupienie się na wskazanym problemie. Jest to praca pacjenta nad sobą, swoimi reakcjami, odczuciami. Zmierzają one do zdobycia umiejętności radzenia sobie z problemem negatywnych myśli, stresem, wpływem na samopoczucie pacjenta.

Nurt integracyjny

Nurt integracyjny polega na integracji ze sobą różnych sposobów terapii, różnych kierunków. Cel jest jeden- pomoc pacjentowi.

Jest to sposób terapii wykorzystywany w sytuacjach jednostkowych, pojawienia się chwilowego kryzysu.

Szczególnie wskazany jest przy indywidualnej, niepowszechnej sytuacji, w jakiej akurat znalazł się pacjent. Ma korzystne działanie w przypadku osób nietuzinkowych, wyjątkowych, odmiennych od pozostałej części społeczeństwa- daje bowiem swobodę w pomocy osobie, która ma konkretny, niepowtarzalny problem.

Terapeuta nurtu integracyjnego dopasowania sposób prowadzenia terapii konkretnie do problemu, z którym boryka się pacjent, przez co możliwe jest dobranie indywidualnej techniki.

Terapeutę udzielającego tego typu pomocy musi cechować duże doświadczenie, szeroki wachlarz umiejętności terapeutycznych i znajomość wielu sposobów pomocy pacjentowi. Dzięki tym umiejętnościom ustali najwłaściwsze procedury, skuteczne dla konkretnego pacjenta. Ważne przy tym jest również uwzględnienie etapu terapii, w którym obecnie znajduje się pacjent.

Terapia opierająca się na nurcie integracyjnym trwa najczęściej około roku- poczynając od kilku, a kończąc na kilkudziesięciu spotkaniach pacjenta z terapeutą.

Zawiera wiele sposobów pomocy pacjentowi, zarówno poprzez regulowanie częstotliwości spotkań, jak i metod pomocy, dobieranych do indywidualnej sytuacji emocjonalnej pacjenta. Nurt tej terapii ma znaczenie w przypadku konieczności dobrania odpowiedniej terapii do specyfiki problemu pacjenta.

Proces terapeutyczny pozwala na identyfikację takich schematów funkcjonowania, które w negatywny sposób wpływają na odbiór, interpretację sytuacji, zachowań i emocji zależnych od nich. Istotne jest tu indywidualny odbiór skrzywdzenia, osamotnienia czy odrzucenia.

Pogłębianie analizy własnych emocji, odczuwanie związane z zaistnieniem szczególnej dla pacjenta sytuacji, jej interpretacja oraz ścisła współpraca z terapeutą, są drogą do wyleczenia.

Nurt psychodynamiczny

Opiera się na relacji, więzi pomiędzy dwiema osobami: pacjentem i terapeutą.

W tym podejściu wskazane są przeżycia, które zachodzą w zależności od wpływu na człowieka jego ukrytych potrzeb, nierozwiązanych konfliktów wewnętrznych oraz nieświadomych mechanizmów ich powstawania. Pozwala na ukierunkowanie pacjenta w ten sposób, aby trwale zmienił postępowanie wywołujące u niego zły stan.

W przeciwieństwie do pozostałych nurtów, w nurcie psychodynamicznym terapeuta daje pacjentowi rady. W czasie rozmowy jest twarzą w twarz z pacjentem, obserwuje jego zachowanie, mimikę, nie tylko słucha. Zwraca uwagę na tematy, których pacjent unika w swojej wypowiedzi, całokształt zachowania, które przejawia pacjent. Wspólnie z nim szuka sposobów na poradzenie sobie ze stresem, trudnościami i negatywnymi emocjami, które im towarzyszą.

Tu nie ma prac domowych. Są wprowadzone jednak ścisłe zasady odbywania terapii, takie jak punktualność, płatność, czas trwania sesji, zasady współpracy czy nieobecności na umówionym spotkaniu.

W nurcie psychodynamicznym, opartym na chyba najsłynniejszym nazwisku w tej dziedzinie nauki, Zygmuncie Freud (twórcy psychoanalizy), zwraca się uwagę na zespół zachowań pacjenta.

Istotne jest tu zjawisko przeniesienia na terapeutę emocji, które pierwotnie były skierowane wobec zupełnie innej osoby, znajdującej się przy źródle problemu — ojcu, partnerowi itp.

Równie istotne jest zjawisko przeciwprzeniesienia, czyli emocji, jakie pojawiają się u terapeuty, na skutek zachowania, wypowiedzi pacjenta. Dopiero analiza obydwu zjawisk, pozwala pacjentowi na odnalezienie równowagi psychicznej.

Sesja z terapeutą to czas, w którym ma dojść do przepracowania konfliktów psychologicznych.

Metoda ta sprawdza się w przypadkach złożonych, przy zaburzeniach odżywiania, zaburzeniach osobowości, nastroju, jak również przy stresie pourazowym. Stosowana może być również w terapii par. Ten proces terapii jest długotrwały i może trwać nawet kilka lat.

W przypadku opisywanego nurtu psychodynamicznego istotnym jest wybór przez pacjenta odpowiedniego dla niego terapeuty. Odpowiedniego oznacza subiektywną ocenę, czyli mówiąc kolokwialnie, wybranie takiej osoby, która nam odpowiada, wzbudza nasze zaufanie, nie drażni, wobec której możemy być szczerzy. Są to zasady sukcesu tego nurtu. Nie będziemy mogli bowiem zachowywać się swobodnie, a już na pewno nie damy rady otworzyć się na tyle głęboko, ile wymaga tego ten rodzaj terapii, przed osobą, która w jakiś sposób nam nie pasuje.

Warto jednak zaznaczyć, że to czy zawiąże się sojusz terapeutyczny nie ma wiele wspólnego z wiedzą czy wykształceniem terapeuty, jego doświadczeniem zawodowym czy życiowym. Zawiązanie sojuszu jest  podyktowane zwykłym dopasowaniem dwóch osób, w celu osiągnięcia konkretnego celu — w tym przypadku sukcesu terapii.

Nurt systemowy

Skierowany jest przede wszystkim do rodziny. Ma za zadanie pomagać w kryzysie, wskazać granice, poprawić relacje i sposób komunikacji, w tej podstawowej grupie społecznej.

W nurcie systemowym spotkania terapeutyczne odbywają się rzadko, nie co kilka dni, a co kilka tygodni. Umożliwia to bowiem przepracowanie przez pacjentów systemu terapii.

Terapeuta nurtu systemowego skupia się na całości, na otoczeniu, którego pacjent jest częścią. Systemem tym może być rodzina pacjenta, mogą być rodzice z dzieckiem czy małżeństwo (partnerzy życiowi). Jest ona stosowana np. w zaburzeniach występujących u dzieci, ADHD, zaburzeniach nastroju, uzależnieniach.

W nurcie systemowym mają znaczenie zależności cyrkularne, a nie linearne- dotyczące zjawiska, w którym pojawiają się przyczyna i skutek.

Zależności cyrkularne polegają na tym, że jedna sytuacja powoduje inną sytuację i właśnie na analizie tych zjawisk skupia się terapia. Prowadzący terapię obserwuje zachowanie, a w szczególności relacje i emocje, które pojawiają się pomiędzy pacjentami, których dotyczy problem. Terapeuta ma za zadanie zachować wobec nich neutralność. Dlatego, w tym nurcie, terapia może być prowadzona przez więcej niż jednego specjalistę w tym zakresie.

W przypadku leczenia np. uzależnień możliwy jest do wykorzystania element tego nurtu, polegający na przekierowaniu alkoholizmu na własną ścieżkę, stworzenie i zobrazowanie go, jako osobny byt. Umożliwia to wskazywanie, zarówno przez pacjenta, jak i terapeutę, na chorobę, nie bezpośrednio na zachowanie człowieka, który znajduje się pod wpływem wskazanego uzależnienia. 

Stosowany jest tu również paradoks terapeutyczny, który polega na zaleceniu pacjentom, np. skłóconym małżonkom właśnie kłócenie się. Jednak ze wskazaniem na wykonywanie tego zalecenia np. w każdą środę. Ma to na celu nie tylko wskazanie, ale również zrozumienie, że to właśnie uczestnicy zdarzenia, w tym przypadku pacjenci, sami mają wpływ na to, że dochodzi między nimi do kłótni. Taka terapia pomaga w wypracowanie zachowań i reakcji, które inicjują konflikty.

Gestalt

Jest jednym z nurtów psychoterapii, która ma na celu poprawę stanu psychicznego pacjenta, poziomu jego życia, zmierzającego do pozytywnych emocji, do szczęścia i zadowolenia. Jest to terapia humanistyczna, która wskazuje złożoność człowieka.
Gestalt to niemieckie słowo, które oznacza figurę, kształt, formę. Autorem tego nurtu jest Frederick Salomon Perls, który w 1951 roku wydał książkę pt. „Terapia Gestalt” i jednocześnie zapoczątkował stosowanie tej metody leczenia.

Terapia ta opiera się na poszerzeniu sposobu myślenia pacjenta w ten sposób, aby stał się on bardziej odpowiedzialny za swoje postępowanie i jakość życia.
Psychoterapeuci zalecają ją przy zaburzeniach somatycznych, w depresji, fobiach i nerwicach natręctw, a także przy lękach, paranojach i zahamowaniach.

Stosowana jest u osób, które chcą poprawić jakość swojego życia, przepracować wewnętrzne konflikty, zrozumieć samego siebie.

Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach (TSR)

Terapia ta opiera się na skoncentrowaniu na obranym celu, nie zaś na trudnościach uniemożliwiających dotarcie do niego, czyli na źródle problemu. Terapia jest krótkotrwała, ma bowiem za zadanie zadziałać szybko i przynieść pacjentowi oczekiwany rezultat np. w postaci doskonalenia siebie, osiąganiu sukcesów. Może być przeprowadzana zarówno indywidualnie, jak i grupowo.

Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach jest nowoczesnym nurtem. Zrodziła się w wyniku krytyki tradycyjnych form terapii, powstając na bazie praktyki, nie jak w pozostałych, na teorii.
Sprawdza się w problemach emocjonalnych, psychologicznych i behawioralnych. Tu jednak nie diagnoza wyznacza cel terapii, ale model pacjenta, jego preferencje, perspektywy. Wychodzi bowiem z założenia, że człowiek sam wie, co jest dla niego najlepsze, stawia pacjenta na piedestale, zakłada, że on sam ma kompetencje umożliwiające rozwiązanie jego problemu.  W terapii skoncentrowanej na rozwiązaniach to pacjent jest ekspertem w dziedzinie wiedzy o sobie.

Terapia skupia się na pozytywnym myśleniu, o czasie rzeczywistym i o przyszłości, a jednocześnie na eliminowaniu negatywnej przeszłości. Polega też na znajdowaniu kilku perspektyw wiążących sie z  problemem, przytoczeniu zasady, iż małe zmiany wywołują duże zmiany.

Psychoterapeuci TSR, wykorzystują w terapii 3 główne zasady:

Jeśli coś działa, zrób tego więcej.
Jeśli nie działa, rób coś innego.
Jeśli coś się zepsuło, nie naprawiaj tego.

Warto nadmienić, że ten sposób terapii jest wykorzystywany nie tylko w przypadku leczenia zaburzeń, ale również w pracy socjalnej, coachingu czy w interwencji kryzysowej.

KONSULTACJA PSYCHOLOGICZNA

Jeśli odczuwają Państwo różnego rodzaju problemy, z którymi nie możecie sami się uporać i potrzebują pomocy w ich rozpoznaniu, serdecznie zapraszamy na konsultacje z naszymi psychologami online.

Konsultacja psychologiczna, to w wielu przypadkach,  pierwszy kontakt ze specjalistą, który podczas rozmowy postara się zdiagnozować przyczyny przeżywanych trudności oraz dobierze najbardziej odpowiednią metodę dalszej pracy. W przypadku decyzji o konieczności kontynuowania jedynie konsultacji psychologicznych, kontakt obejmuje najczęściej od 1 do 3 spotkań, podczas których psycholog online udzieli Państwu możliwie pełnej informacji na temat działań jakie należy podjąć, by móc poradzić sobie z trudnościami. Formą dalszej, długotrwałej pracy nad problemem jest psychoterapia.

Konsultacja psychologiczna to dobry początek do zmian w swoim życiu, by jego jakość była lepsza. Pierwsze spotkanie może stanowić punkt wyjścia do rozpoczęcia psychoterapii.

Kiedy zdecydować się na taką formę wsparcia?

• Jeśli jesteśmy w sytuacji kryzysowej, trudnej, w której nie możemy sobie poradzić,
• Jeśli mamy trudności w budowaniu trwałych i bliższych relacji z innymi ludźmi,
• Jeśli posiadamy objawy lękowe, nerwicowe,
• Jeśli odczuwamy silne i nieadekwatne emocje w danej sytuacji,
• Inne powody, które źle na nas wpływają i na naszą równowagę psychiczną.

Czas trwania standardowej konsultacji psychologicznej online to 50 minut. Jednak dla Państwa wygody udostępniamy też konsultacje psychologiczne online trwające 30 minut. Ze skróconej konsultacji warto skorzystać kiedy mamy do omówienia jeden problem lub wracamy do psychologa online po to, aby zweryfikować efekty procesów naprawczych, zaleconych wcześniej przez specjalistę.

KONSULTACJA PEDAGOGICZNA

Jest to rozmowa pedagoga z rodzicem, bez udziału dziecka, na temat konkretnego i indywidualnego problemu wychowawczego. Forma pomocy rodzicom, którzy chcą pozytywnie wpłynąć na rozwój swojego dziecka bądź doświadczają trudności w wychowaniu. Pedagog online pomoże skierować uwagę na ważne kwestie dotyczące wychowania, podpowie jak radzić sobie z dzieckiem nadpobudliwym czy nieśmiałym, mającym problemy w nauce. Konsultacje są po to, by móc znaleźć przyczyny trudnych zachowań.

Konsultacja pedagogiczna online pomoże, gdy:

• chcesz poprawić swoje relacje z dzieckiem,
• masz trudności wychowawcze,
• nie rozumiesz pewnych zachowań dziecka,
• martwią cię lub niepokoją emocje okazywane przez dziecko

PSYCHOTERAPIA INDYWIDUALNA ONLINE

Jest formą pomocy psychologicznej mająca na celu leczenie, a także wspomaganie rozwoju pacjenta poprzez rozmowę oraz stosowanie metod i narzędzi psychologicznych. Regularne spotkania online z psychoterapeutą służą poszerzaniu samoświadomości oraz lepszemu zrozumieniu siebie, swoich emocji i swojego sposobu myślenia.
Psychoterapia jest procesem długoterminowym i wymaga większej pacy nad sobą oraz samoświadomości.

Dla kogo?
Psychoterapia nie jest tylko dla ludzi cierpiących na zaburzenia czy będących w poważnych kryzysach życiowych. Ma na celu poprawę jakości życia emocjonalnego, zwiększenie i wzmocnienie poczucia własnej wartości czy polepszenie komunikacji.

Jeśli:

• Nie radzisz sobie z trudnościami życiowymi,
• Silniej odczuwasz stres,
• Nie wiesz jak sobie poradzić z emocjami (np.: lęk, agresja, smutek, frustracja),
• Masz stany depresyjne, nerwice,
• Masz problemy w komunikacji z innymi ludźmi,
• Posiadasz fizyczne objawy nawarstwiających się problemów

W zależności od problemu i stopnia jego nasilenia, stosuje się różne rodzaje i metody psychoterapii.

Więcej o nurtach terapeutycznych przeczytasz TUTAJ.

Proces ten może być  krótkoterminowy  (to znaczy, że jest ograniczony w czasie, trwa 6-12 miesięcy, a spotkania mogą odbywać się z różną częstotliwością w zależności od podejścia terapeutycznego, najczęściej raz w tygodniu), oraz długoterminowy (wówczas zwykle trwa kilka lat i jest ustalany bez ostatecznego terminu jej zakończenia, spotkania odbywają się z określoną częstotliwością- od jednej do trzech sesji w tygodniu).

Czas standardowej indywidualnej sesji psychoterapii online to 50 minut.

TERAPIA PAR/ TERAPIA MAŁŻEŃSKA

Terapia par to nic innego jak pomoc dla związków formalnych i nieformalnych- zarówno hetero- jak i i homoseksualnych, które przeżywają kryzys.

Terapie tego typu stają się coraz bardziej powszechne – jednym z najczęstszych powodów jest zaburzona komunikacja w związku. Niektóre kryzysy w związku można rozwiązać, jeżeli partnerzy dążą do kompromisu i szukają skutecznej metody komunikacji. Oczywiście nie zawsze się to udaje, wtedy warto zasięgnąć porady psychologa specjalizującego się w terapii par. Dzięki wcześnie podjętej terapii jest szansa na uratowanie związku przed rozpadem. Pamiętajmy, aby terapia par przyniosła pozytywny rezultat, potrzebne jest zaangażowanie obu stron.

Zanim para rozpocznie wspólną terapię online, najpierw odbywają się indywidualne rozmowy z terapeutą. Mają one na celu określenie stopnia motywacji i przyjrzenie się celom. Dzięki odbyciu wcześniejszych konsultacji online można stwierdzić czy psychoterapia online dla par jest najlepszym rozwiązaniem. Bywa tak, że tylko jedna z osób potrzebuje terapii. Jeśli jednak wskazane jest podjęcie terapii online dla par, ustala się główne cele oraz czas spotkań. Podczas pierwszego spotkania terapeuta odpowie na pytania pary.

Czas trwania sesji online to 90 minut. Jest to idealny czas, aby każda ze stron mogła swobodnie wyrazić siebie i jednocześnie móc stworzyć przestrzeń dla drugiej osoby. Terapie par online dają możliwość poznania na nowo swojego partnera oraz jego emocji i potrzeb. Terapeuta nie tylko uczy jak komunikować się pomiędzy sobą, pokazuje też jak należy słuchać. Dzięki temu na nowo można zbudować intymność w związku i stałą relację. W przypadku problemu w sferze seksualnej, możliwe jest skierowanie pary przez terapeutę na konsultację do seksuologa online.

Psychoterapia par online  ma na celu pomóc w przezwyciężeniu trudności, kryzysu i osiągnąć zdrowe relacje. Związek na nowo może być źródłem radości, szczęścia i niezapomnianych chwil w Waszym życiu. Praca naszych terapeutów jest objęta tajemnicą zawodową dzięki czemu nasi pacjenci mają poczucie poufności oraz intymności. Jeśli więc zastanawiacie się co zrobić, aby naprawić wasze relacje lub doświadczacie kryzysu i nie potraficie sobie z tym poradzić — zapraszamy do skorzystania z możliwości terapii par online.

Więcej o terapii dla par przeczytasz w naszym artykule na Blogu.

Poznaj naszych terapeutów, którzy pracują z parami:

Edyta Hornowska- Aktepe

Iwona Dudzińska

Agnieszka Stojek

Anna Manios

Anita Krakowiak

TERAPIA RODZINNA

Terapia rodzinna to forma terapii psychologicznej, której celem jest rozwiązanie problemów i konfliktów w rodzinie a także odbudowa więzi rodzinnych. Opiera się na założeniu, że rodzina jest jak system naczyń połączonych – kiedy jeden z domowników ma problemy, odbijają się one negatywnie na jego najbliższych, a to z kolei przyczynia się to powstawania nieporozumień i konfliktów.

Terapia rodzinna polega na cyklicznych spotkaniach wszystkich członków rodziny doświadczającej trudności.

Sesja trwa 90 minut, tak, aby każdy uczestnik terapii miał czas na swobodną wypowiedź.

Podczas sesji terapeutycznej każda z osób w niej uczestniczących ma czas na swobodne wypowiedzenie się. Psychoterapeuta przekazuje przed rozpoczęciem sesji terapeutycznej zasady panujące podczas terapii oraz pilnuje ich przestrzegania tak, aby każdy z członków rodziny czuł się komfortowo i bezpiecznie. Terapeuta jest osobą bezstronną, nieopowiadającą się po żadnej ze stron konfliktu.

Głównym celem psychoterapii rodzinnej jest odnalezienie źródła problemu, który sprawił, że rodzina przestała funkcjonować poprawnie. Spotkania terapeutyczne dają możliwość spojrzenia na system rodzinny i relacje w nim panujące obiektywnym okiem. Zazwyczaj na pierwsze spotkanie zapraszane są wszystkie osoby mieszkające razem, natomiast w kolejnych sesjach w zależności od wskazań psychoterapeuty mogą uczestniczyć poszczególne osoby (np. matka z córką albo rodzice z dziećmi). Niezależnie od tego, co pewien czas na spotkania terapeutyczne zapraszana jest cała rodzina. Sesje terapeutyczne zazwyczaj trwają 90 minut i odbywają się co 2-3 tyg. Psychoterapia rodzinna trwa (w zależności od zgłaszanych trudności) od kilku do kilkunastu miesięcy.